Wersja twojej przeglądarki jest przestarzała. Zalecamy zaktualizowanie przeglądarki do najnowszej wersji.

 Witamy na parafialnej stronie internetowej 

św. Marcina Biskupa z Tours

"Miejscowość istniała już w 1248 r., kościół parafialny potwierdzony w Liber fundationis z ok. 1305 r. oraz w rejestrze dziesięcin Galharda de Carceribus z 1335 r. wśród parafii archiprebiteratu nyskiego. Obecny kościół zbudowany w latach 1755-56 r., w stylu barokowym, przebudowany - ostatnio w 1935 r. W latach 1810-1860 do par. Ratnowice należała Jasienica Górna, erygowana jako par. w 1860 r., ponownie została włączona do par. Ratnowice jako filia w 1980 r. Kościół św. Mikołaja w Jasienicy Górnej, kaplica pw. Macierzyństwa NMP w Piotrowicach Nyskich."
[Diecezja Opole]

 

Historia parafii i kościoła Ratnowice

W czasach hitlerowskich zwane Rathmannsdorf, a powojnie Radziszów, leżą w malowniczej nadgranicznej kotlinie między jeziorem Otmuchowskim, a pejzażem czeskich gór. Nad wioską króluje,  na tle pięknego krajobrazu, gotycko-barokowy kościół z oryginalną, monumentalną wieżą. Prócz wiekowego patronatu Matki Bożej,parafia już w 1755 roku obrała sobie jak duchowego przewodnika i wzór świętego Marcina Biskupa z Tours. Fragmenty z życia tego świętego przedstawia malatura sufitowa naszej świątyni.

Zastanówmy się pokrótce nad najważniejszymi faktami historycznymi i zdarzeniami z życia Domu Bożego. Postronnemu obserwatorowi na pierwszy rzut oka podpada czworoboczna,masywna, z kamieni polnych zbudowana wieża, której hełm zdobi krzyż z kogutem –symbolem czuwania. Wieża jest pozostałością starego kościoła Matki Bożej, który tu zbudowano w 1305 roku, jak podaje historyk i prof. Uniwersytetu Wrocławskiego Seppelt. Początków jednak parafii należy szukać jeszcze w odleglejszej przeszłości, o czym świadczy utrzymana w romański stylu zakrystia i chrzcielnica. Te relikty, wraz z grupą Matki Bożej /po lewej stronie nawy głównej/ na pewno są starsze od obecnej świątyni. Trudno jednak dokładniej ustalić daty historycznej. Wśród wielu cennych źródeł pisanych, znajdujących się w parafialnym archiwum, najstarszy dokument sięga 27 września 1593 r. i zawiera kontrakt między przedstawicielami Ratnowic /Rathmannsdorf/, Meszna /Mösen/ i Krakowca /Krackwitz/. W tym dokumencie wspomniany jest ksiądz proboszcz Graff. Z wcześniejszych proboszczy, dokumenty wizytacyjne Diecezji Wrocławskiej wspominają jedynie w 1579 r. proboszcza ks. Jakuba Kromera, urodzonego w Otmuchowie. Najstarsze księgi metrykalne sięgają 1694 r. tj. księga chrztów i małżeństw, zaś księga zgonów 1765 r.

            Miejscowość nasza leży w rejonie niesprzyjającej aury i często nawiedzana była przez gwałtowne wyładowania atmosferyczne. Pierwszy raz poważnie ucierpiał kościół w czasie  burzy w latach 1616-1617, kiedy to nie tylko z zewnątrz, ale i wewnętrznie spustoszony został. Spłonęły nawet obrazy na ścianach i zburzony został główny ołtarz /obraz z głównego ołtarza potrzaskany, odrzucony został aż na środek nawy głównej/. Usuwanie szkód trwało bardzo długo. Renowacji dokończył dopiero w 1680 roku ks. prob. Kacpar Springst / rodem z Kałkowa/.

            W latach 1755-56 zbudowano nowy kościół na miejscu mocno sfatygowanej świątyni Matki Bożej. Budowy zakończono za administracji ks. prob. Jana Peickerta z Otmuchowa. Nowym patronem zostaje Biskup z Tours św. Marcin. Stara wieża zostaje mocno doświadczona w czasie grzmotu 19 czerwca w 1806 r.. Zdruzgotana zostaje cała konstrukcja drewniana, błyskawica nie oszczędziła również wnętrza świątyni, wraz z ołtarzem, konfesjonałami i ławkami. Z powodu wojen napoleońskich, szkody można było usunąć dopiero w 1810 roku. Za rządów prob. Metznera z Naumburga /byłe NRD/.

            W 1844 roku pokryto dach dachówką, która zastąpiła zmurszałe gonty. Niedługo jednak parafianie cieszyli się nowym dachem i odrestaurowaną wieżą, bo już 27 maja 1852 roku straszna burza dwukrotnym atakiem przywróciła je do stanu z 1806 roku. Od roku 1847 był prob. Teodor Rassmann, który przy wydatnej pomocy parafian szybko usunął powstałe szkody. W czasie renowacji wieży kościelnej cieśla Elsner z Nysy znalazł w roku 1932, wzruszające  opisy tych spustoszeń w dokumentach umieszczonych tam. Opisy ofiarności wiernych przytaczają jednak też fakty buńczucznej postawy niektórych parafian wobec ofiarności księdza i współbraci. Zresztą tak nie tylko dawniej bywało.

Nad urządzeniami, które obecnie wyposażają naszą świątynie, wydatnie pracował od roku 1927 ks. prob. Bernard Köchler z Nysy. Renowacyjne prace odsłaniały zmurszałą konstrukcję gloriety wieży, popękanej powały nad nawą główną, rozpadające się pilastry chóru głównego i posadzki. Kościół po prostu groził zawaleniem się. Remontu wymagały zżarte zębem czasu ołtarze, ławki, ambona, malatura i wnętrze zakrystii. Długotrwały debaty nad zdobyciem środków finansowych na ten cel. Remont kosztował zawrotną sumę 43 000 Marek niemieckich, z czego świecki patronat ofiarował 26 000 Marek, a parafianie 16 000. Resztę dodała Kuria Arcybiskupia we Wrocławiu. Bogate swoje doświadczenie architektoniczne włożył wspomniany proboszcz również w budowę punktu katechetycznego, zabudowań plebańskich i domu parafialnego dla młodzieży. Jego też staraniem mistrz Englisch z Białej odnowił sztukaterię ołtarza głównego, organu i chrzcielnicy. O ornamentację ambony zadbał słynny rzeźbiarz Simon z Nysy. Ambona zostaje przeniesiona ze strony ewangelii na stronę lekcji. Tak firma odnowiła również ołtarze boczne. Wielu mistrzów, głównie z Nysy pracowało przy dekoracji naszej świątyni. Wydatnie też pracowali tu miejscowi rzemieślnicy, a szczególnie Kleineidam.

Organy zostały powiększone o tzw. głosy aeolinowe /czyli delikatne/ dzięki staraniom organomistrza Berschdorfa z Nysy. Napęd elektryczny otrzymały dzięki firmie Bochelmanna i Kuhlo z Herfordu. Chór boczny mógł pomieścić tylko 11 osób, dlatego został powiększony do 63 miejsc siedzących. Przy okazji powiększono też chór główny i zakrystię, którą zaopatrzono w dodatkowe wejście od zewnątrz. Instalację elektryczną wnętrza i zautomatyzowany napęd dzwonów wykonała firma Reichelta z Nysy.

Wieża, dzięki staraniom ks. prob. Köchlera została zaopatrzona w zegar wybijający godziny za nastawieniem automatycznym /sam nawet włącza o żądanej godzinie dzwony na przeciąg 2 minut/.

Wszystkie paramenty liturgiczne i urządzenia zostają jego staraniem odnowione. Wielu z nich jeszcze dziś murszeje gdzieś ukryte w czasie frontu II wojny światowej. W ufundowanych pięknych witrażach obok ołtarza głównego umieścił swojego patrona św. Bernarda i Matkę Boską Bolesną w kaplicy poległych. Zatroszczył się również o pokrycie wieży blachą miedzianą.

Wspomniany ks. prob. Köchler rozwinął zaniedbane duszpasterstwo, mimo że przejął od swego poprzednika skromne dotacje. Przy obejmowaniu Parafii w kasie znajdowało się kilkadziesiąt marek niemieckich, szylingów austriackich, 3 korony czeskie i 2 grosze polskie. Pod rozłożystymi drzewami na placu farskim często urządzał młodzieży i dorosłym festyny połączone z zabawami towarzyskimi.

Druga wojna światowa,choć niosła ze sobą ogromne spustoszenie jednak dorobku byłych parafian i ich dzielnego duszpasterza nie zdołały zniweczyć. Prace renowacyjne po odzyskaniu niepodległości można było ograniczyć do odnowy niektórych zdobyczy przeszłości ido odmalowania wnętrza kościoła, czego dokonał duszpasterzujący od roku 1946 ks. dziekan Franciszek Paściak, ur. w rzeszowskiem. Malatury dokonano w latach 1962-63. Jego podobiznę malarze nieszczęśliwie umieścili w roli Biskupa Marcina na suficie. Ołtarz główny zostaje zaopatrzony w nowy obraz nie najlepszego wydania.

ROCZNIK STATYSTYCZNY Kurii Biskupiej w Opolu podaje następującą adnotację na temat naszej parafii: „Parafia powstała w 1200 roku. Kościół wzmiankowany w 1335 roku. Zbudowany zapewne na przełomie XIV/XV wieku. Wielokrotnie przebudowany, ostatnio w 1935 roku gotycki w znacznej mierze zatartymi cechami baroku. Oryginalna wieża czterograniasta z kamienia polnego od dołu do szczytu. Kościół konsekrowany. Ostatnia restauracja 1962/63 Prob. Ks. Władysław Kut.

 

Historia - Kościół parafialny w Ratnowicach

Kościół Parafialny p.w. św. Marcina Biskupa wzmiankowany 1335. Zbudowany zapewne w. XIV/XV,wielokrotnie przebudowany, ostatnio 1935. Gotycki za w znacznej mierzezatartymi cechami stylowymi w baroku. Orientowany. Murowany z kamienia i cegły,otynkowany. Jednoprzęsłowe prezbiterium zamknięte trójboczne, przy nim odpółnocy kwadratowa wieża oraz nowsza zakrystia, przybudowana nieregularniepomiędzy zamknięcie prezbiterium i wieżę. Szersza nawa czteroprzęsłowa. Przyniej od północy przybudówki, z których środkowa zapewne dawna kuchta, bocznemieszczące składzik i dojście na piętro, przybudowane zapewne 1935. Od południaprzy nawie kwadratowa kaplica w. XVIII, od zachodu nowa kruchta. Wnętrzenakryte sklepieniem kolebkowym o łuku obniżonym z lunetami, w nawie wzmocnionegruntami. W przybudówce od północy sklepienie żaglaste, w kaplicy kopulaste ołuku obniżonym, w części zakrystii mieszczącej się pod wieżą kolebkowe zlunetami. Na sklepieniu prezbiterium i nawy dekoracja stiukowa listwowa,tworząca pola o urozmaiconym wykroju. Podziały ścian w prezbiterium lizenami, wnawie wydatnymi ,wypukłymi pilastrami, z odcinkami gzymsu i dekoracją  o motywie kampanuli. Tęcza zamknięta łukiemspłaszczonym. Arkada kaplicy oraz arkady empor zamknięte półkoliście. Oknazamknięte analogicznie, lekko nadwieszone. Na zewnątrz prezbiterium opięteszkarpami o jednym uskoku. Zachodnie narożniki nawy ścięte. Kaplica ujęta wnarożnikach uproszczonymi pilastrami, zwieńczona szczytem o podziałachramowych, ujętym spływami, zwieńczonym gzymsem wygiętym ku górze. Dach siodłowyo jednej kalenicy ze skośną połacią od zachodu, kryty dachówką. Nad kaplicądach siodłowy zwieńczony ośmioboczną wieżyczką na sygnaturkę z latarnią, pobitąblachą. Wieża w dolnej kondygnacji kamienna. Na wysokości drugiej kondygnacjizamurowane okno gotyckie, ostrołukowe, głęboko rozglifione do wnętrza;pozostałe okienka o charakterze strzelnic, w najwyższej kondygnacji okna nowe,zamknięte segmentowo. Hełm 1935, baniasty, z latarnią.

- Ołtarz głównyregencyjny, odnawiany 1935, w kształcie bogato zdobionej ramy z rzeźbami dwóchaniołów oraz po bokach rzeźbami św. Piotra i Pawła. Tabernakulum współczesne,na nowej wolnostojącej mensie, z rzeźbami dwóch aniołków i płaskorzeźbąUkrzyżowania na drzwiczkach. Antepedium płaskorzeźbione 1. Poł. W. XVIII. Dwaołtarzyki boczne barokowo-klasycystyczne 1. poł. w. XIX. Ambona koniec w. XVII,z rzeźbami czterech Ojców Kościoła na parapecie rozczłonkowanym kanelowanymikolumnami, baldachim o ażurowym zwieńczeniu. Kropielnica granitowa, zapewneśredniowieczna. Konfesjonał 1. poł. W. XIX, z barokową rzeźbą św. JanaNepomucena w zwieńczeniu. Rzeźba Matki Boskiej tronującej z Dzieciątkiem, pozaktórą dwa anioły podtrzymujące draperię, późnogotycka, koniec w. XV. Płytynagrobne, renesansowe, kamienne, z płaskorzeźbionymi postaciami: 1. BaltazaraSalisch st. (zm. 1540); Baltazara Salisch mł. (zm. 1564). Lampa wieczornarokokowa, trybowana. Dwa lichtarze na paschał, cynowe, fundamentowane 1810przez Antoniego Opitza. Lichtarze ołtarzowe: cztery w. XVII, mosiężne ztrójbocznymi podstawami;  dwa w. XVII,mosiężne z okrągłymi podstawami; sześć cynowych w. XVIII/XIX.

            Wokół kościoła zachowany częściowo mur kamienny w.XV/XVI. Na nim od północy posąg św. Jana Nepomucena, kamienny, barokowy, w.XVIII.

             Na plebanii obrazy: św. Stanisława, mal. Na drzewie w.XVIII; 2-5 św. Marcina, Ukrzyżowania, Trójcy Św. (w owalnej ramie) i niezidentyfikowanego biskupa w. XVIII/ XIX.

 

Historia - Kościół filialny w Jasienicy Górnej

Kościół p. w. św.Mikołaja. Wzmiankowany 1305. Obecny zbudowany 1835-36. Późnoklasycystyczny.Orientowany. Murowany, otynkowany. Jednoprzęsłowe prezbiterium z półkolistąwydzieloną apsydą i lokalnościami po bokach, objętymi bryłą korpusu. Szerszanawa  czteroprzęsłowa z wieżą od zachodu,połączoną z kościołem kruchtą. Wewnątrz sufity, w apsydzie sklepieniahemisferyczne z lunetami. Tęcza zamknięta półkoliście. Okna zamknięteanalogiczne. Chór muzyczny murowany, wsparty na dwóch kanelowanych kolumnachdoryckich. Od zachodu portal prostokątny, w obramieniu uszatym. Na zewnątrzpodziały poziomymi pasami w tynku. Dach siodłowy o jednej kalenicy, krytydachówką. Wieża rozdzielona gzymsami na pięć kondygnacji, z oknami zamkniętymipółkoliście i dachem namiotowym.

– OŁTARZ GŁÓWNY i dwaboczne 2 ćw. w. XIX, z obrazami: w głównym św. Mikołaja, w lewym św. Katarzyny,w prawym Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Ambona  2 ćw. w. XIX z rzeźbamiczterech ewangelistów na balustradzie i Chrystusa Króla na baldachimie. Rzeźbyśw. Jana Nepomucena i Chrystusa Zmartwychwstałego, w tradycjach barokowych w.XIX. Krzyż ołtarzowy klasycystyczny. Płyta kamienna, nagrobna, z rytym krzyżemw kolistym otoku, romańska w. XIII, uszkodzona (fig. 301). Dwanaście lichtarzycynowych w. XIX.

Wokół kościoła stary mór kamienny, oszkarpowany,w nim wmurowane płyty nagrobne, późnorenesansowe ok. 1600, kamienne, zpłaskrzeźbionymi postaciami: 1 – 2. dwóch rycerzy z rodziny v. Schweinivchen; .niewiasty ur. Nimptsch; 4. Dziewczynki z rodziny v. Schweinivchen.

 

Historia - Kaplica w Piotrowicach Nyskich

Pałac. Zbudowany 1660,być może z wykorzystaniem murów wcześniejszego. Przebudowany 1829 i w. XX.Barokowy, z klasycystycznym przekształceniem elewacji wschodniej i znacznym zatarciem cech stylowych. Zwrócony frontem ku wschodowi. Murowany, otynkowany.Piętrowy, częściowo na sklepionych piwnicach. Wzniesiony na rzucie nieregularnego prostokąta, z dziedzińcem pośrodku, o ściętym narożniku południowo-wschodnim. Od południa nowy ryzalit na osi z nadbudowaną wieżą.Zewnętrzna ściana skrzydła północna lekko zagięta. Skrzydło zachodnie wysunięte ku północy ryzalitem mieszczącym kaplicę. Układ pomieszczeń nieregularny, w większości jednotraktowy, w skrzydle zachodnim częściowo dwutraktowy na skutek nowych podziałów. W skrzydle wschodnim na osi obszerna sień, w przedłużeniu której jednobiegowa klatka schodowa. W skrzydle południowym pomieszczenie nakryte sklepienie, kolebkowym z lunetami, powiększone o przestrzeń nowego ryzalitu. Przylegająca doń od zachodu sień sklepiona kolebkowo. W kaplicy (w narożu pn.-zach.) dostępnej osobnym wejściem od zachodu strop belkowany, fazowany,z dwoma podciągami poprzecznymi w XVII; posadzka z płyt ceglanych. Na piętrze pośrodku skrzydła południowego salon nakryty pozornym sklepieniem kopulastym, z plafonem w obramieniu stiukowym. W pozostałych pomieszczeniach sufity, niektóre z fasetą. Dziedziniec otoczony krużgankiem, otwartym w przyziemiu arkadami filarowymi zamkniętymi półkoliście, na piętrze korytarz z oknami zamkniętymi analogicznie, zapewne pozostałość zamurowanych arkad. Na zewnątrz budynek opięty w narożnikach cylindrycznymi szkarpami, za wyjątkiem narożnika południowo-wschodniego, przy którym trzy szkarpy skośne. Elewacja frontowa pięcioosiowa, z wejściem pośrodku w nowszym kamiennym obramieniu. Pomiędzy piętrami gzyms przepaskowy. Na elewacji frontowej odsłonięty fragment dekoracji sgraffitowej z datami 1660 i 1829 oraz literami P G B. Nad skrzydłem północnym dach pulpitowy, nad pozostałymi siodłowy, nad kaplicą wyodrębniony, kryte dachówką. W wejściu do kaplicy drzwi z obustronną dekoracją późnorenesansową w.XVII, kanelowanymi pilastrami, motywami wolut i płomieni oraz ozdobnymi okuciami.

– WYPOSAŻENIE KAPLICY.Ołtarz Barokowy 3. ćw. w. XVII, z dwiema kanlowanymi kolumnami o ozdobnych trzonach i naddatkami o dekoracji chrząstkowej; w nim współczesny obraz Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Antepedium malowane z Matką Boską z Dzieciątkiem,koniec w. XVIII. Zwieńczenie ołtarza (obecnie oddzielnie zawieszone), z owalnym kartuszem herbowym bpa Sebastiana Rostocka oraz dekoracją chrząstkową. Tron barokowy, po poł. W. XVII, z płaskorzeźbioną dekoracją chrząstkową. Ławy w. XVII. Obrazy w. XVIII: 1. św. Ignacy; 2. św. Jan Nepomucen; 3. św. Maria Magdalena pokutująca. Rzeźba św. Jana Nepomucena, barokowa w. XVIII. W balustradzie schodów przed wejściem do kaplicy płyta późnorenesansowa 1. poł. w. XVII, marmurowa, dwustronnie płaskorzeźbiona, ze sceną Ukrzyżowania oraz dwoma kartuszami herbowymi.

W toczeniu pałacu zachowana częściowo nawodnionafosa oraz niewielki park krajobrazowy.

Polityka cookies

Ten serwis korzysta z plików cookies do przechowywania informacji na twoim komputerze.

Czy akceptujesz?